Welkom in het Julab

Welkom op de eerste blogpost van deze website. Die overigens Julab heet. Niet te verwarren met de iconische rapper die op het internet rondzwerft met een selfie van een ananas. Daar zit dus blijkbaar een zeer complexe, diepgaande verwijzing naar zoete toegankelijkheid en het smokkelen van verdovende middelen in zoet fruit in. Redelijk vergezocht, haha. Mijn realiteit is een stuk saaier. Een van mijn bijnamen is Jula. En deze website fungeert als mijn lab. Julab. Kort, krachtig en bovendien is het verdomd moeilijk om een fatsoenlijke domeinnaam te verzinnen zonder direct 25.000 euro te moeten aftikken aan een of andere domeinkaper.

Ik ben onlangs afgestudeerd in de studie Artificial Intelligence in Groningen (overigens een noordelijke aanrader). De enige reden dat ik ooit aan die studie ben begonnen, is een profielwerkstuk op de middelbare school dat toevallig over de impact van AI ging. Best lachwekkend als je er nu op terugkijkt. Ik ga over dat specifieke werkstuk zeker nog eens een blog tikken, puur om even genadeloos te reflecteren op onszelf en wat er in de tussentijd allemaal is gebeurd. Er liggen in ieder geval nog talloze ideeen op de plank over de complete gekte die momenteel op het gebied van AI gaande is. Deze site dient dan ook vooral als uitlaatklep daarvoor.

Maar goed, de site is er ook om projecten op te knallen. Ik heb een eindeloze lijst aan ideeen voor kleine tools. Dingen die het leven ofwel makkelijker maken. En omdat je het toch moet leren door het gewoon te doen, ga ik die allemaal bouwen. Met een beetje hulp van Large Language Models.

Nou, dat zal ik even uitleggen.

Wie het nieuws volgt, weet dat er tussen ontwikkelaars momenteel strijd gaande is. Aan de ene kant heb je de zogenaamde vibe coders. Dat zijn hippe types die (voornamelijk aangemoedigd door in capslock schreeuwende miljardairs en opdringerige SaaS-goeroes op X) roepen dat alle reguliere programmeurs binnen drie maanden op straat staan. Aan de andere uiterste kant heb je de hardcore nerds. De Vim-programmeurs. Die beweren minstens zo stellig dat AI alleen maar ongewenste code bloat schrijft, die je uiteindelijk toch weer zelf moet gaan lopen refactoren.

Ik ben wat genuanceerder en geloof dat de waarheid in het midden ligt. Toch levert het soms prachtige situaties op. Enige tijd geleden besloot een autonome Openclaw AI-agent op eigen houtje een volstrekt belachelijke pull request in te dienen op GitHub. De absolute heisa die daar op volgde in de reacties was echt een vermakelijk stukje internet.

De realiteit is dat het schrijven van web-code in 90% van de gevallen gewoon het verplaatsen van wat data van A naar B behelst. Natuurlijk, als je de backend van een groot ziekenhuis aan het ontwikkelen bent wil je dat de codebase doordacht is en niet rammelt. Maar voor mijn eigen Julab-website ben ik wat makkelijker. Dus test ik alle tools voor agentic coding met liefde uit. Uiteindelijk moet je er toch mee leren omgaan.

Voor de bouw van The Julab (want ik mag inmiddels wel zeggen dat het een absoluut staaltje supertechniek is geworden) heb ik voor het eerst serieus gewerkt met AI-codeertools. Buiten wat verdwaalde HTML-lijntjes uit het stenen tijdperk had ik namelijk nul ervaring met frontend code. Ik heb dus eerst even met ChatGPT gepingpongd over welke hosting ik in vredesnaam nodig had, en daarna heb ik de AI vrolijk de rest van de website in elkaar laten draaien tot het aan mijn eisen voldeed. En eerlijk is eerlijk: dat werkt bizar goed.

Kortom: ik heb een website, ik laat me helpen door AI en af en toe post ik daar hier wat over. Welkom.